Ervaringen

Re-treat je Hart - febr 2013

Er was een diep verlangen in mij om te voelen en te ervaren wie ik echt ben. Ik wilde leven vanuit mijn hart en hoe zeer ik ook mijn best deed, ik kreeg ‘het’ maar niet onder de knie. Zou ik de stilte wel aankunnen? Ik kon en wilde er niet meer omheen. Het was de hoogste tijd om mijn hart te openen! De stilte is de meest zuivere ‘vorm’ die ik ken waarin je kunt thuiskomen bij jezelf, zonder tussenkomst van ‘een ander’. Zeker, ik kwam mijzelf tegen, maar zo eng was dat niet. Het was die oude bekende van me op weg naar heelwording. En daar had ik heel wat voor over. Alles komt aan het licht in de stilte. En omdat ik alles in mij heb, zag ik ook die donkere kanten waar ik liever niet mee geconfronteerd werd. In de veilige omgeving van de groep en de deskundige leiding van Robbert voelde ik me echter niet alleen. Langzaam raakten mijn gedachten meer en meer op de achtergrond en werd ik innerlijk stiller. Mijn ‘ik’ smolt langzaam weg en ik begon letterlijk met andere ogen de wereld in te kijken omdat er niets meer te beoordelen viel. Alles is zoals het is. 

C, Bergen op Zoom
Als 18 jarige in stilte-retraite

In een hutje op de hei was een bijzondere ervaring voor mij. Het begon met dat ik erg kort van tevoren mij pas aanmeldde maar dat ik gelukkig de laatste plaats kon opvullen! Als 18 jarige was ik de jongste van de groep maar dat was helemaal geen probleem. 
Eenmaal daar aangekomen verliep alles grotendeels zoals ik had verwacht. Je kan alles loslaten en een flexibel schema volgen, precies waar ik naar verlangde! Én het eten was heel lekker! 
Ik kan in mijn geval niet zeggen dat ik hele grote problemen heb aangepakt, of dat ik geïnspireerd ben om mijn leven om te gooien. Maar daarvoor ging ik er ook niet naartoe. Ik heb vooral mijn gedachtes kunnen ordenen en over mijn keuzes voor de toekomst kunnen denken. Zo stapte ik uit de cursus met een zelfvertrouwen boost en goede moed! 

Machteld, 18 jaar
Re-Member! 2017

Ik wilde weer verbonden zijn met mijn essentie. Ik ging met deze vraag de retraite in en ik ben meer dan ooit verbonden met die essentie. Alleen ik voel tegelijkertijd dat het nog kwetsbaar is. 

Ik voel me als een hert dat zijn gewei heeft afgeworpen. De huid waar het nieuwe gewei kan gaan groeien is nog teer maar gedurende het jaar zal het weer aangroeien en sterker zijn dan ooit.

M. (consultant)
Re-treat je Hart - dec 2013

'Wanneer je zelf druk bent en ook nog in een drukke omgeving fungeert, is een stilte retraite een uitdaging. Het doel om mee te doen was voor mij het willen voelen vanuit mijn eigen zijn. De retraite heeft me laten teruggaan naar een basisbewustzijn en heeft een goede start gegeven om mijn doel te bereiken. Dit begin had ik niet kunnen creëren als ik me niet losgemaakt had van de ratrace waarin ik me bevind.' 

 

H. (32 jaar)
Re-treat je Hart - dec 2013

Op het moment dat ik ziek thuis kwam te zitten, kreeg ik het advies ‘word eens stil’. Die zin uit het gesprek met mijn leidinggevende bleef bij mij hangen. In ons gezin met jonge kinderen lukte het me niet om de momenten van rust en ruimte te creëren Zo ontstond bij mij het idee: ik ga in retraite. Er was ook twijfel/ angst ‘wat als iets zich aandient wat ik eigenlijk niet wil?’ Toch overheerste mijn gevoel; dit wil ik doen!Vanaf het moment dat we in stilte gingen, was het heel druk in mijn hoofd en mijn lijf! Allerlei gedachten/ patronen kwamen vanzelf boven. Ik probeerde in eerste instantie alles zo snel mogelijk weg te stoppen, want ik wilde niet gaan analyseren Was ook steeds bezig met de vraag; hoe laat je wat er komt er gewoon zijn? Ik werd er heel onrustig van. Dus dacht ik na een halve dag, ik kan wel weer gaan, want er gebeurt niks.Pas op het moment dat ik tegen mezelf zei, nou oke, dan gebeurt er maar niks, hooguit is het een paar dagen heel saai in je eentje….kwam het ineens. Tijdens een wandeling kreeg ik helder inzicht in mijn wil om te grijpen naar antwoorden, mijn gedachtepatronen en gedrag. Dat had ik nodig om het te kunnen loslaten. Door te erkennen kon ik meegaan in wat er zich aan angst, verdriet en boosheid aandiende. Het wonderlijke was, dat door het alleen maar te erkennen en er geen gesproken woorden aan te geven, het zomaar weg vloeide of mij het antwoord gaf wat ik te doen heb. Ik werd er niet alleen rustig van, er kwam een sterk gevoel van kracht en vitaliteit over me. Voelde heel intens: ‘Ik heb wat te geven en ik wil het delen!’ De retraite heeft me net het duwtje gegeven om toe te geven aan mijn innerlijke overtuiging. Ik sta nog aan het begin van mijn proces. Angst om concrete stappen te zetten gaat inmiddels over in vertrouwen en nieuwsgierigheid naar wat er komen gaat. Maar het meest waardevolle voor mij is….ik gebeur!

S. (onderwijs)
Re-treat je Hart - dec 2013

Al lang had ik een stilte retraite op mijn wensen lijstje staan. Maar er was "iets" wat me altijd tegen hield. Ik denk dat het het onbekende was. Niemand in mijn omgeving had ooit een stilte retraite gevolgd. Daarbij komt dat het "in stilte zijn" zo volledig in contrast is met mijn dagelijkse bezigheden. Het onbevredigde verlangen bleef en heeft uiteindelijk gemaakt dat ik in december de stilte retraite "re-treat je hart" gevolgd heb. Ik kan het een ieder aan raden!

De eerste dagen waren zwaar enerzijds. Want je doorbreekt van de een op andere dag je dagelijkse levensritme. Van een bureaubaan met de daarbij behorende actie en hectiek, naar de rust van meditatie, wandelen en natuur.  
Van alles moeten, naar niets hoeven. Alleen maar jij en je gedachten, de stilte en de natuur.Je merkt hoe sociaal geprogrammeerd je bent en ervaart hoe onwennig het is om niet te spreken. 
Maar de afgesproken conventie om niet met elkaar in contact te treden levert uiteindelijk een groot gevoel van vrijheid en innerlijke rust op.

Ongemerkt gebeurt er van alles, zowel fysiek al geestelijk. 
Zo had ik de eerste dagen enorm veel hoofdpijn en arriveerde ik met lage rugpijn. De eerste dagen vond ik pittig. Je bent gewoon niet gewend om een groot deel van de dag te mediteren.
Anderzijds vond ik het mediteren, de stilte, de wandelingen in de prachtige omgeving en het helemaal niets hoeven een enorm geschenk (aan mezelf) Hetgeen alles weer in balans bracht. 
Op de derde dag van de retraite bereikte ik een soort van hoogtepunt, of moet ik zeggen; omslagpunt. Die dag zat ik mezelf enorm in de weg. Weinig concentratie, moeite met stilzitten en ik had het onaangenaam koud. Er zaten enorm veel gedachten en hersenspinsels in mijn hoofd. 

De laatste dagen heb ik een omslag kunnen maken van denken naar voelen. Wat diende zich aan tijdens deze retraite?? Geen rocket science, geen zaken die ik nooit eerder had bedacht. Maar ik ben me meer "bewust" geworden. 
Ik heb gevoeld wat mijn echte innerlijke verlangen is. Ik ben gewaar geworden wat zich wilde aandienen.
Aan het eind van de week ging ik letterlijk en figuurlijk "lichter" naar huis. Alsof ik een heleboel onnodige ballast had achtergelaten…….

Nu, een aantal weken na de retraite kan ik oprecht zeggen dat er een proces op gang is gekomen.
Ik voer kleine veranderingen door. Welke uiteindelijk een veel grotere impact hebben dan ik verondersteld had.

M. (Farmaceutische organisatie)
Re-treat je Hart nov. 2012

Wat ik precies moest verwachten van de stilte-retraite was voor mij vooraf niet helemaal duidelijk. Wel dat ik eraan toe was om eens goed naar me zelf te luisteren. Op zich ben ik iemand die heel goed alleen kan zijn en stil kan wezen. Maar dit bleek al snel heel anders te zijn. In de stilte kwam ik tot ontdekking dat er van alles in me helemaal niet stil is, allerlei gedachten en emoties die hun kans leken te grijpen. Door de geleide meditaties en oefeningen, de regelmaat, de rust en hele ambience werd het langzaam stil. Zelfs de tijd krijgt een andere dimensie. Met die innerlijke rust begon ik anders waar te nemen en kwam ik tot besef wat de wezenlijke waarde was van recente ervaringen waar ik mee overhoop lag en welke rol ik daarin speelde en hoe die emoties bij mij horen en waardevol zijn. Dat besef heeft mij rijker gemaakt, iets waar ik nog steeds de vruchten van pluk.

Paul, R&D design engineer.
Re-treat je Hart - oktober 2014

Na een vervelende situatie vanuit mijn werk kwam ik thuis te zitten, niet dat het een bewuste keuze was, maar noodgedwongen, dan krijg je alle tijd om eens bij jezelf stil te staan en eens te kijken hoe moet ik nou verder!

Nergens had ik zin in ik bedacht me, het enige wat ik nodig heb is iets om mezelf te gaan resetten terug naar het vertrouwde naar mijn eigen "ik" maar hoe doe je dat?

Toch maar op zoek gegaan naar een andere baan, tot ik besloot om helemaal het roer om te gooien en als zelfstandige iets op te zetten, dat bleek een succes te zijn.

Toen kwam ik Robbert tegen, hij zei waarom ga je niet een stilte retraite doen ik dacht dat is niks voor mij, maar ik heb de site bekeken van "een hutje op de hei" en ik was helemaal om.
In Oktober 2014 was het zover!

Daar heb ik me kunnen resetten en dat was nou net wat ik nodig had, ik leerde dat "ik" weer de belangrijkste ben, en van daaruit kan ik dan ook het nodige overbrengen op de cliënten in mijn praktijk en dat is heel fijn.

Robbert dank je dat je mij dat zetje gegeven hebt, ik vond het een geweldige ervaring, ook de manier waarop jij ons die dagen begeleidt hebt. 
Het is echt voor iedereen een echte aanrader.

Mary G. dieet-consulente

Re-treat je Hart - febr 2013

Als ‘spirituele zoeker’ dacht ik vaak ‘iets’ te moeten hebben of doen om ‘er’ te komen. Maar steeds kwam na verloop van tijd een diep verlangen terug… Ik wist ‘in de stilte vind ik mezelf’ en wilde graag vanuit mijn gevoel gaan leven. ‘Re-treat je hart’ bleek een liefdevol kado voor mijzelf. 
De stilte was niet zo ‘eng’ als ik dacht. In de groep voelde ik mij veilig en niet alleen in mijn zoektocht naar mijzelf. Door niet te praten verviel op een gegeven moment de bevestiging van ‘ik’ en ‘jij’. Ook het benoemen van wat ik zag of hoorde (‘kijk eens wat mooi’, ‘wat lekker’, ‘wat gek’) was niet meer nodig in een wereld zonder woorden zodat ik helderder in het hier en nu kon zijn. Ik ‘hoorde’ mijn gedachten nog wel in mijn hoofd, maar ze raakten steeds meer op de achtergrond. Mijn ‘ik’ smolt langzaam weg, zo leek het. Na verloop van tijd is er geen ‘ik wandel’ of ‘ik eet’ meer. Er is gewoon wandelen en eten. ‘Mijn’ benen doen precies wat ze moeten doen zonder dat ‘ik’ me ermee bemoei! En het wonderlijk besef tijdens het eten met volle aandacht hoe ‘mijn’ handen liefdevol het eten naar mijn mond lepelden. ‘Ik’ weet het niet en doet helemaal niets! Aan het einde van de stilteretraite schreef ik in mijn dagboek: ‘ik voel me innig dankbaar, nederig en oersterk, met een zingend hart.’ 

 

Coby Terstappen

Pagina's