Ervaringen

Re-treat je Hart 3-7 fer. 2016

Tijdens de retraite kwam ter sprake dat wanneer je in contact staat met jezelf en je omgeving er in zowel dingen, natuur, mensen en dieren weerspiegelingen van jezelf kunnen zitten. 
Na de retraite ben ik in stilte van Schin op geul naar Maastricht gewandeld. Tijdens deze wandeling kwam ik een paard in een weiland tegen. Voor paarden heb ik normaal geen aandacht. Dit paard trok me aan terwijl ik er niet bij nadacht, het gebeurde gewoon. Ik keek naar het paard, ik maakte contact door er echt naar te kijken en liefde te voelen voor het paard. Mijn ogen werden telkens naar een kruintje tussen zijn ogen getrokken. Ik voelde ‘het derde oog’ in me en vervolgens kwamen de woorden ‘helderheid’ en ‘inzichten’ bij me op. Ik ging met mijn hand langzaam naar zijn neus zodat hij kon ruiken. Na een tijdje wilde ik hem aaien, maar hij draaide zijn hoofd weg. Mijn hand ging weer omlaag en ik bleef naar hem kijken, zijn hoofd kwam direct weer terug. Ik ging weer met mijn hand naar zijn neus en het zelfde patroon herhaalde zich nog meerdere malen. Na een tijdje bedankte ik het paard en liep verder, op de hoek van het weiland stoptje ik en draaide me om. Het paard keek me nog steeds na en kwam naar me toe toen ik stil bleef staan. Weer kwam hij met zijn kop naar me toe, ik hield mijn hand weer bij zijn neus en met aaien kon ik hem nu één keer strelen waarna hij zijn hoofd weer wegdraaide. Dit herhaalde zich weer een aantal maal waarna ik verder liep. Ik verwonderde me over dit contact en even later besefte ik me dat dit een hele duidelijke spiegel was naar mijn behoefte aan intimiteit en een angst of blokade waarbij het tegenovergestelde gebeurt van wat ik echt wil. 

 

Lieke
Re-treat je Hart - december 2013

De weken voorafgaand aan de retraite schreeuwden mijn lichaam en geest om Rust; alleen zijn, op mezelf zijn, even geen aandacht schenken aan een ander, om zodoende met mezelf in contact te komen. Voor het eerst van mijn leven voelde ik aan, dat ik moest gaan thuis komen bij mezelf, om zodoende verder te kunnen met de volgende stappen in mijn leven. De retraite bleek daarom een complete verademing en een kadootje voor mezelf. 

Op het moment dat de stilte werd ingeluid, was de opluchting binnen de groep voelbaar; eindelijk tijd voor mezelf! Ik heb de stilte ervaren als warm en verwelkomend. Ik kon eindelijk in mezelf duiken. 
De begeleiding door Robbert was als vanzelfsprekend. Hij voelde altijd aan waar we als groep behoefte aan hadden, nog voor we het zelf wisten. Van de muziek die af en toe gedraaid werd heb ik enorm genoten. Die opende bij mij een deur in mijn binnenste waarvan ik niet wist dat die er zat.

De omgeving van Kadampa is een paradijsje op aarde en Kadampa zelf is een warm nestje, waar het eten met liefde wordt bereid.
Het proces waar ik reeds voor de retraite is zat, heeft verder vorm gekregen tijdens de retraite. Met de tools die we hebben geleerd tijdens de retraite, kan ik tot op de dag van vandaag vooruit; ik zoek de stilte in mezelf op, om mij bewust te worden van mijzelf, van mijn behoeften, mijn gevoelens. Ik ben dankbaar voor dit nieuwe bewustzijn. Ik ben dankbaar voor de gelegenheid die Robbert  ons biedt, om met onszelf in het reine te komen, om geluk van binnenuit naar buiten te laten komen.

Annelies Lammers

Re-treat je Hart nov 2012

In de aanloop naar de retraite toe heb ik mij niet druk gemaakt over wat er komen ging, hoewel er een zekere nieuwsgierigheid bestond. Eenmaal aangekomen en nog dezelfde avond de stilte ingaan is erg bijzonder, zeker als je jezelf amper hebt kunnen voorstellen. Achteraf bleek dit ook niet nodig, het in stilte doorleven van je eigen gevoelens werkt net zo goed waarbij je de steun van de anderen voelt zonder hun achtergrond te kennen. Het effect op mijzelf laat zich niet gemakkelijk omschrijven, maar dat er zaken wezenlijk zijn veranderd staat voor mij als een paal boven water. Er is geen weg meer terug en dat is maar goed ook.

Ton van der L. Project Manager
Re-teat your senses - april 2013

 

 

Mijn naam is Debbie, 27 jaar en ik liep vast met mezelf. Ik wilde sterker worden, ik wilde mijn eigenwaarde positiever inzien, ik wilde mijn eigen geluk vinden ipv me altijd om andermans geluk druk te maken, ik wilde mijn ‘legende’ ontdekken, maar vooral wilde ik heel graag contact maken met mijn hart. Ter voorbereiding werd ons gevraagd een symbool mee te nemen dat stond voor mijn verlangen in deze retraite. Tijdens de eerste sessie, toen we de stilte ingingen, mochten we iets over dit symbool toelichten. Ik had een hangertje mee genomen van een klavertje vier. Ik wilde mijn geluk plukken. Wat was nou mijn doel in dit leven? En toen raakten de woorden van Robbert mij enorm 'Er is geen speciaal doel van het leven, maar er is wel een pad'. En zo ging ik de stilte in. Ik had nog nooit gemediteerd, was compleet blanco en groen wat het doen van retraites betreft....en daar gingen we met een klein groepje de stilte in. Ik heb me laten leiden, ik heb het over mee heen laten komen. De eerste dag heel veel onrust in mijn hoofd gevoeld. De boodschappenlijstjes van wat ik allemaal ‘moest doen’ bleven maar voorbij komen. Ik voelde me heel opgelaten bij mijn tranen en het onwennige gevoel. De eerste persoonlijke meeting met Robbert was heel rustgevend. Hij zeí 'laat het orkestje in je hoofd maar lekker doorspelen, het wordt vanzelf minder'

Tijdens de week ervoer ik heel wisselende gevoelens en stemmingen. Door het dagprogramma hadden we een fijn ritme met voldoende tijd voor onszelf. De dagen bestonden uit mediteren, ademhalingsoefeningen, klank oefeningen, een dag wandelen over het ezelpad van de Cinque Terre, zang oefeningen, loop meditatie, werken in de tuin, schrijf/teken oefeningen en veel tijd voor jezelf. Ook alle eetmomenten waren in stilte. En...ook dit went echt! Hoe ongemakkelijk je in het begin zelf moet opstaan om het brood te kunnen pakken, hoe vanzelf dit wordt doorgegeven in de loop van de week. Je bent in een groep en dat voel je, maar je bent echt een individu in de groep door de stilte. Bijzondere ervaring is dat. 

Aan het begin van de week deden we een een oefening om dichter bij je hart te komen. Voordat we begonnen waren, wist ik dat dit mijn moment ging worden. En achteraf is dat ook zo. Ik heb een emotionele brief aan mijn hart geschreven en heb hier later die dag ook een reactie vanuit mijn hart op gehad. Dit was wat ik wilde. Dit voelde zo bijzonder, contact met mijn hart ipv mijn hoofd. Dat kende ik niet! Elke dag stond in het thema van een bepaalde zintuig, wat elke dag ook echt anders maakte. De prachtige omgeving van Ca du Chittu, het heerlijke eten, het fijne huis... Al deze buitenlandse invloeden maakten dat ik me echt kon laten gaan. Ik was echt weg en kon zo heel gemakkelijk met mezelf in contact komen. Als het weer het toeliet hadden we sessies in de natuur. Heerlijk om buiten te zijn, dit maakte de sessies soms nog intenser.

Tijdens de laatste sessie op de laatste dag van de stilte mocht je je symbool weer pakken en iets zeggen als je dat wilde. Heel fijn en heel intens als je ieders ervaring hoort. Wat een liefde, wat een dankbaarheid.. Kippenvel. Toen ik mijn klavertjevier pakte vertelde ik dat ik uren in de tuin rondom het huis heb gezocht naar een echt klavertje.. Ik heb hem nog niet gevonden, maar ik weet zeker dat hij er staat. Ik voel me sterker, ik voel me trotser op mezelf. Ik heb iets losgemaakt en ben ergens aan begonnen waar ik de komende tijd mee verder zal gaan. Het contact met mijn hart wil ik koesteren. Ik voel me vol van liefde, dankbaarheid, energie, positiviteit en vooral rust! Wat stilte met je doet is onbeschrijfelijk. Na deze week heb ik met vrienden en familie gesproken over mijn ervaring.. Maar het is niet uit te leggen. 'Zit je dan de hele week in stilte?', 'Kijk je niet stiekem op je telefoon?', 'Is het niet super zweverig?'..zijn vragen die vaak gesteld werden. Ja, je bent de hele week stil. Nee, je kijkt niet stiekem op je telefoon. Nee, zweverig is het niet, het is juist heel erg back to basic.. 

Het is een ervaring die je jezelf moet gunnen. Het doet wat met je als mens. De dag na de retraite ben ik naar Pisa gegaan voor de terugvlucht en heb hier een armbandje met klavertjes vier gekocht. Deze zit vast geknoopt en doet me elke keer weer herinneren aan deze fantastische reis naar binnen. Op zoek naar mijn geluk heeft deze retraite een verpletterende indruk achter gelaten.

 

 
Debbie, 27, baan in de Reisbranche
De Belofte van het Zwarte Ei - PAASRETRAITE 1-5 april 2015

Het is alweer een week geleden sinds het einde van de retraite en ik zit een beetje te reflecteren op wat er in mij is gebeurd tijdens de retraite. Het is moeilijk onder woorden te brengen maar bij benadering laat het zich het best omschrijven als dat ik meer liefde voor het leven voel. Aanvankelijk was ik bang dat ik dit gevoel in de sleur van alle dag snel kwijt zou raken. Afgelopen week heb ik echter gemerkt dat als ik het wil (en dat wil ik) en ik neem de tijd ervoor door onder meer tijdens mijn meditaties hier op te richten, dat ik het gevoel vast kan houden. Dit is zonder meer een van de meest ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven geweest. 

B. L. advocaat

Re-treat je Hat dec. '14 en april '15

Ik heb nu twee stilte-retraties in Schin Op Geul mogen ervaren. Vier dagen stilte, meditatie, natuur, en oefeningen in de groep. Beide keren waren een mooie reis naar innerlijke rust en zelfacceptatie, die lang doorwerken na de retraite. Zo’n diepe rust had ik voor het laatst een jaar of twintig geleden meegemaakt. Ik was vergeten dat het bestond. Het is heerlijk om te ervaren en geeft ruimte voor diepgaande inzichten in jezelf en je leven. Zo ontdekte ik tijdens mijn eerste retraite waar mijn hart ligt en besloot ik mijn leven een andere draai te geven. Dat heeft me veel moois gebracht. Robbert heeft de gave je direct op je gemak te kunnen stellen. Ook de groep heeft een positief effect. Het versterkt het stil zijn in jezelf en zorgt ervoor dat je je veilig voelt. De locatie is prachtig. Het hotel heeft fijne, lichte kamers en omdat het aan de rand van het dorp ligt, loop je direct de natuur in. Een retraite is een cadeautje voor jezelf, een heel waardevol cadeautje, dat de potentie heeft om je leven te veranderen.

 

Rens de Nobel, software ontwikkelaar & ondernemer
Re-treat je Hart 24-28 juni 2015

Impulsief gaf ik mij op voor de 4-daagse Retreat je Hart. Het proces waar ik in zat was uitputtend, mijn hoofd maakte overuren en ik voelde mij leeg, verkrampt en eenzaam. Ik had behoefte aan ruimte. Ruimte voor mijzelf en mijn emoties. Het was nodig met mijzelf geconfronteerd te worden, zonder de mogelijkheid te kunnen vluchten in gezin, werk, sport, email etc...

En wat was dat fijn! Geen email, geen social media, geen berichtjes... Het vaste dagritme en het niet hoeven zorgen voor een ander dan voor mezelf schepte ruimte, gaf vrijheid! Het niet contact hebben met de anderen was soms ongemakkelijk maar gaf veel rust.

De eerste dagen vond ik het moeilijk mij over te geven aan het stilzitten en gefrustreerd vroeg ik mij steeds af wanneer m'n hoofd nou eens stil zou worden. De sessies vonden zowel binnen als buiten plaats en waren zeer afwisselend. De teksten die Robbert voorlas raakten en in de individuele ontmoetingen wist Robbert op een respectvolle, liefdevolle manier te confronteren en de vinger op de zere plek te leggen en aanwijzingen te geven voor andere oefeningen.

Doordat er langzaam rust in mijn gedachtestroom kwam, ontstond er ruimte voor nieuwe inzichten. Maar ook oude, weggedrukte onderbuikgevoelens kwamen naar boven. Niet vanuit een piekerend, twijfelend hoofd maar vanuit een sterk, helder, duidelijk gevoel, een wéten zoals ik die nog nooit eerder had ervaren. En ondanks de wrange lading ervan ontstond er ook langzaam een diep gevoel van kracht en vertrouwen. En mijn verkrampte hart begon zich te ontspannen.

Eenmaal thuis is het contact met mijn hart moeilijker vast te houden en probeert ratio de overhand te nemen. Door hier bewust van te zijn lukt het beter te ontspannen in het nu en krijgen ruminatieve gedachten minder kans. Het vertrouwen dat het contact met mijn hart gedurende de retraite mij gegeven heeft is zo diep dat ik mij gesterkt en gesteund voel.

Kadampa is een fijne, rustige plek met uiterst vriendelijk personeel, de omgeving is prachtig! Het was een unieke ervaring die mij absoluut verder helpt in mijn proces. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen!

M. / fysiotherapeut
Re-treat je Hart - mei 2013

De afgelopen 3 jaar heb ik een meditatie opleiding gevolgd waardoor ik  2x 4 dagen per jaar heerlijk weg was van thuis en van mijn werk. Dat was elke keer een cadeau voor mezelf. Nu werd ik getipt  door een vriendin van mij om de re-treat je hart te gaan volgen. Niet verder nagedacht heb ik me meteen ingeschreven. Ik was erg benieuwd naar de ervaring van een paar dagen totale stilte.
Het was fantastisch niet praten, geen sociale gesprekken tijdens het eten, geen laptop, geen telefoon, niet lezen, geen contact met de buitenwereld, dus geen afleidingen/verleidingen,  gewoon even helemaal alleen met je zelf, wat een rust en achteraf wat een heerlijkheid.

De Soefi oefeningen en de verhalen waarmee Robbert het stilzitten afwisselt waren zeer inspirerend. De opbouw van de stilte-dagen was heel erg goed, er was een duidelijke kop en staart. De oefeningen hielpen mij om nog meer verbinding te maken  met mijn hart, de stilte, de liefde, de vreugde, de rust in mijzelf.  Wat mij het meest heeft geraakt en zeer emotioneerde, is dat als ik mijn hart verder en verder  open ik er alleen maar hoef te zijn!!  
Je gaat ook met een duidelijke opdracht naar huis, wat ga je de komende week doen!! Dus meteen de ervaringen van deze week omzetten in acties in het dagelijks leven. Voor mij kwam heel duidelijk naar voren dat ik zelf de keuzes kan maken en dat ik niet te veel in een afwachtende houding moet blijven steken. Er zijn na deze week een paar beslissingen in een stroomversnelling gekomen vnl.  doordat ik meer kon aangeven wat ik zelf wilde en ook omdat ik meer op mijn strepen ben gaan staan.

Robbert heeft een gave om een omgeving te creëren waarin je jezelf kan zijn en waarin je je veilig voelt. Hij zorgt er voor dat iedereen zijn eigen proces kan gaan. Het prachtige Limburgse landschap hielp ook erg goed om nog meer in de rust te komen en de verbinding met de natuur te maken.

Al met al zeker voor herhaling vatbaar.

Paul van der Lugt, therapeut
Re-treat je Hart nov. 2017

De eerste 2,5 dag merkte ik dat er heel veel gedachten door mijn hoofd gingen, heel erg onrustig. Ik heb ook heel slecht geslapen omdat mijn hoofd zo druk was.
Dat voelde overigens totaal niet storend, alsof het zo prima was en het zo mocht zijn. Na 2,5 dag merkte ik, dat ik veel meer rust in mijn hoofd en in mijn lijf had. Ik kon bijvoorbeeld heerlijk niks doen, lekker op een stoel voor het raam zitten en naar buiten kijken, met een kopje thee en alleen maar waarnemen wat er gebeurd.

Tijdens een sessie in de tuin heb intense ervaringen gehad met bomen, de communicatie daarmee en haar energie.

Ik wil benadrukken dat de retraite absoluut niet zweverig is en dat ikzelf ook een nuchter persoon daarin ben maar wel heel kinesthetisch.

De retraite bevat zeer diverse meditaties, sessies en activiteiten. Lekker afwisselend en voldoende tijd voor jezelf om bijvoorbeeld te rusten of te wandelen.

Een ander moment dat me is bijgebleven is tijdens een sessie op zolder, waarin ik een enorm warm en liefdevol gevoel heb ontvangen van de groep, erg fijn. Oh ja, en niet te vergeten, de boodschap die ik van mijn Hart heb gekregen tijdens een sessie, wat heb ik daar om gelachen in positieve zin, het was een hele fijne boodschap met veel humor.

De terugrit naar huis vond ik zeer bijzonder, de zon scheen, een regenboog op de achtergrond, het gevoel van vrijheid, leven en verwondering, het maakte me melancholisch en euforisch tegelijk!

De eerste dagen na de retraite in alledaagse wereld heb ik als best intens ervaren, ik was enorm sensitief en ervaarde een diep gevoel van rust en het gevoel dat het oké is. Ik ben heel blij dat ik deze retraite heb gedaan!

Anoniem, Man, 31 jaar, Eindhoven, 29-11-2017

Re-treat je Hart - dec 2013

Op het moment dat ik ziek thuis kwam te zitten, kreeg ik het advies ‘word eens stil’. Die zin uit het gesprek met mijn leidinggevende bleef bij mij hangen. In ons gezin met jonge kinderen lukte het me niet om de momenten van rust en ruimte te creëren  Zo ontstond bij mij het idee: ik ga in retraite. Er was ook twijfel/ angst ‘wat als iets zich aandient wat ik eigenlijk niet wil?’ Toch overheerste mijn gevoel; dit wil ik doen!  
Vanaf het moment dat we in stilte gingen, was het heel druk in mijn hoofd en mijn lijf! Allerlei gedachten/ patronen kwamen vanzelf boven. Ik probeerde in eerste instantie alles zo snel mogelijk weg te stoppen, want ik wilde niet gaan analyseren Was ook steeds bezig met de vraag; hoe laat je wat er komt er gewoon zijn?  Ik werd er heel onrustig van. Dus dacht ik na een halve dag, ik kan wel weer gaan, want er gebeurt niks. 
Pas op het moment dat ik tegen mezelf zei, nou oke, dan gebeurt er maar niks, hooguit is het een paar dagen heel saai in je eentje….kwam het ineens. Tijdens een wandeling kreeg ik helder inzicht in mijn wil om te grijpen naar antwoorden, mijn gedachtepatronen en gedrag. Dat had ik nodig om het te kunnen loslaten. Door te erkennen kon ik meegaan in wat er zich aan angst, verdriet en boosheid aandiende. Het wonderlijke was, dat door het alleen maar te erkennen en er geen gesproken woorden aan te geven, het zomaar weg vloeide of mij het antwoord gaf wat ik te doen heb. Ik werd er niet alleen rustig van, er kwam een sterk gevoel van kracht en vitaliteit over me. Voelde heel intens: ‘Ik heb wat te geven en ik wil het delen!’ 
De retraite heeft me net het duwtje gegeven om toe te geven aan mijn innerlijke overtuiging. Ik sta nog aan het begin van mijn proces. Angst om concrete stappen te zetten gaat inmiddels over in vertrouwen en nieuwsgierigheid naar wat er komen gaat. Maar het meest waardevolle voor mij is….ik GEBEUR !

S. (onderwijs)

Pagina's