Ervaringen

Re-treat je Hart - dec 2013

Op het moment dat ik ziek thuis kwam te zitten, kreeg ik het advies ‘word eens stil’. Die zin uit het gesprek met mijn leidinggevende bleef bij mij hangen. In ons gezin met jonge kinderen lukte het me niet om de momenten van rust en ruimte te creëren  Zo ontstond bij mij het idee: ik ga in retraite. Er was ook twijfel/ angst ‘wat als iets zich aandient wat ik eigenlijk niet wil?’ Toch overheerste mijn gevoel; dit wil ik doen!  
Vanaf het moment dat we in stilte gingen, was het heel druk in mijn hoofd en mijn lijf! Allerlei gedachten/ patronen kwamen vanzelf boven. Ik probeerde in eerste instantie alles zo snel mogelijk weg te stoppen, want ik wilde niet gaan analyseren Was ook steeds bezig met de vraag; hoe laat je wat er komt er gewoon zijn?  Ik werd er heel onrustig van. Dus dacht ik na een halve dag, ik kan wel weer gaan, want er gebeurt niks. 
Pas op het moment dat ik tegen mezelf zei, nou oke, dan gebeurt er maar niks, hooguit is het een paar dagen heel saai in je eentje….kwam het ineens. Tijdens een wandeling kreeg ik helder inzicht in mijn wil om te grijpen naar antwoorden, mijn gedachtepatronen en gedrag. Dat had ik nodig om het te kunnen loslaten. Door te erkennen kon ik meegaan in wat er zich aan angst, verdriet en boosheid aandiende. Het wonderlijke was, dat door het alleen maar te erkennen en er geen gesproken woorden aan te geven, het zomaar weg vloeide of mij het antwoord gaf wat ik te doen heb. Ik werd er niet alleen rustig van, er kwam een sterk gevoel van kracht en vitaliteit over me. Voelde heel intens: ‘Ik heb wat te geven en ik wil het delen!’ 
De retraite heeft me net het duwtje gegeven om toe te geven aan mijn innerlijke overtuiging. Ik sta nog aan het begin van mijn proces. Angst om concrete stappen te zetten gaat inmiddels over in vertrouwen en nieuwsgierigheid naar wat er komen gaat. Maar het meest waardevolle voor mij is….ik GEBEUR !

S. (onderwijs)
Re-treat je Hart mei 2012

Ik heb mijn retraite bij Robbert en Marlies als een groot geschenk ervaren. In mijn dagelijkse leven gebruik ik heel veel woorden om te verbinden. Tijdens de retraite heb ik voor het eerst in mijn leven de stilte in mezelf ontdekt en de pracht en kracht die daar vanuit gaat...en wat een verbinding met mezelf en mijn omgeving! De retraite heeft me een hele nieuwe dimensie van "zijn" gebracht! Fantastisch.

Walter v.d. Ven, interim manager, Beek en Donk
Re-treat je Hart 3-7 febr 2016

Retraite, ik had er in een keer zo'n behoefte aan.
Alleen de stilte leek me eng, de tweede dag greep me dit ook behoorlijk naar de keel. Mijn lichaam wilde zich uiten, kabaal maken.
Mooie, soms emotionele momenten beleefd en dat was ok.
Het was fijn, een cadeau aan mezelf, iets om te koesteren en zeker vaker te doen.
De stilte opzoeken is iets wat ik nog regelmatig probeer te doen. En teruggaan naar in een hutje op de hei, dat heb ik mezelf alvast beloofd.

Rachel
Re-treat je Hart mei 2017
Ik kijk met een heel goed gevoel terug op de retraite. Gelukkig heb ik een man die wėl begrijpt wat ik heb meegemaakt, dus heb ik veel kunnen delen.
Ik was eerst erg bang om terug te vallen maar ik vind het nu heel interessant om te ontdekken welke veranderingen blijvend zijn en waar ik op terug kan vallen. 
Vooral omgaan met mijn eigen ruimte en tijd gaat nu veel beter. Ik kan rust pakken zonder een opgejaagd gevoel te krijgen. Geen beklemmend gevoel meer op mijn borst!
Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik aan het zingen ben, heerlijk!
 
Helaas ben ik na 3 werkdagen nog steeds heel moe en heb ik daarna veel tijd en ruimte nodig om bij te tanken. De winst is dat ik hier nu beter mee om kan gaan en veel minder verhaaltjes maak in mijn hoofd.
 
Ik hoop nog ooit verder te werken aan het 'openen van mijn hart' want in contact met een ander heb ik de neiging om mezelf weg te cijferen. Ik verlies me in het verhaal en gevoel van de ander.
M. Eindhoven
Re-treat je Hart februari 2018

Ruim drie jaar geleden maakte ik een einde aan een liefdesrelatie die totaal niet goed voor mij was. De relatie heeft gemaakt dat ik mezelf op veel vlakken totaal kwijt geraakt ben. In de afgelopen drie jaar zat ik enorm in mijn hoofd. Wat is er gebeurd, wat is er van mij overgebleven, wie ben ik nu? Ik heb therapie gehad en ben bij coaches geweest, maar bij al deze hulp had ik iedere keer het gevoel dat dit niet was wat ik nodig had. Mijn hoofd wist alles wel, die kon alles goed relativeren.

Ik moest tot rust komen, uit mijn hoofd en weer mijn lijf in zakken. En dat is precies wat de retraite heeft gedaan! De stilte gaf mij de ruimte om echt weer in contact te komen met mijn authentieke ik. Toen ik die verbinding weer voelde, ik alle verwachtingen en dat wat ik dacht dat ik wilde kon loslaten, kwam datgene wat wilde komen naar boven. En dat was mijn spelend kind! Mijn spelend kind die ik langzaamaan kwijt geraakt was in mijn relatie. Mijn spelend kind die ik jaren niet gehoord, gezien en gevoeld heb. Dit was het! Dit was het ontbrekende stukje.

Ik heb me in jaren niet zo heel, rustig en vooral blij en gelukkig gevoeld. De verbinding met mezelf en met al dat is is hersteld. Wat vier dagen stilte al niet kan doen :-) Een mooier cadeau had ik mezelf niet kunnen geven.

Robbert, ik ben je enorm dankbaar. Wat doe jij een prachtig werk!
F. 

Re-treat je Hart nov. 2017

De eerste 2,5 dag merkte ik dat er heel veel gedachten door mijn hoofd gingen, heel erg onrustig. Ik heb ook heel slecht geslapen omdat mijn hoofd zo druk was.
Dat voelde overigens totaal niet storend, alsof het zo prima was en het zo mocht zijn. Na 2,5 dag merkte ik, dat ik veel meer rust in mijn hoofd en in mijn lijf had. Ik kon bijvoorbeeld heerlijk niks doen, lekker op een stoel voor het raam zitten en naar buiten kijken, met een kopje thee en alleen maar waarnemen wat er gebeurd.

Tijdens een sessie in de tuin heb intense ervaringen gehad met bomen, de communicatie daarmee en haar energie.

Ik wil benadrukken dat de retraite absoluut niet zweverig is en dat ikzelf ook een nuchter persoon daarin ben maar wel heel kinesthetisch.

De retraite bevat zeer diverse meditaties, sessies en activiteiten. Lekker afwisselend en voldoende tijd voor jezelf om bijvoorbeeld te rusten of te wandelen.

Een ander moment dat me is bijgebleven is tijdens een sessie op zolder, waarin ik een enorm warm en liefdevol gevoel heb ontvangen van de groep, erg fijn. Oh ja, en niet te vergeten, de boodschap die ik van mijn Hart heb gekregen tijdens een sessie, wat heb ik daar om gelachen in positieve zin, het was een hele fijne boodschap met veel humor.

De terugrit naar huis vond ik zeer bijzonder, de zon scheen, een regenboog op de achtergrond, het gevoel van vrijheid, leven en verwondering, het maakte me melancholisch en euforisch tegelijk!

De eerste dagen na de retraite in alledaagse wereld heb ik als best intens ervaren, ik was enorm sensitief en ervaarde een diep gevoel van rust en het gevoel dat het oké is. Ik ben heel blij dat ik deze retraite heb gedaan!

Anoniem, Man, 31 jaar, Eindhoven, 29-11-2017

Re-teat your senses - april 2013

 

 

Mijn naam is Debbie, 27 jaar en ik liep vast met mezelf. Ik wilde sterker worden, ik wilde mijn eigenwaarde positiever inzien, ik wilde mijn eigen geluk vinden ipv me altijd om andermans geluk druk te maken, ik wilde mijn ‘legende’ ontdekken, maar vooral wilde ik heel graag contact maken met mijn hart. Ter voorbereiding werd ons gevraagd een symbool mee te nemen dat stond voor mijn verlangen in deze retraite. Tijdens de eerste sessie, toen we de stilte ingingen, mochten we iets over dit symbool toelichten. Ik had een hangertje mee genomen van een klavertje vier. Ik wilde mijn geluk plukken. Wat was nou mijn doel in dit leven? En toen raakten de woorden van Robbert mij enorm 'Er is geen speciaal doel van het leven, maar er is wel een pad'. En zo ging ik de stilte in. Ik had nog nooit gemediteerd, was compleet blanco en groen wat het doen van retraites betreft....en daar gingen we met een klein groepje de stilte in. Ik heb me laten leiden, ik heb het over mee heen laten komen. De eerste dag heel veel onrust in mijn hoofd gevoeld. De boodschappenlijstjes van wat ik allemaal ‘moest doen’ bleven maar voorbij komen. Ik voelde me heel opgelaten bij mijn tranen en het onwennige gevoel. De eerste persoonlijke meeting met Robbert was heel rustgevend. Hij zeí 'laat het orkestje in je hoofd maar lekker doorspelen, het wordt vanzelf minder'

Tijdens de week ervoer ik heel wisselende gevoelens en stemmingen. Door het dagprogramma hadden we een fijn ritme met voldoende tijd voor onszelf. De dagen bestonden uit mediteren, ademhalingsoefeningen, klank oefeningen, een dag wandelen over het ezelpad van de Cinque Terre, zang oefeningen, loop meditatie, werken in de tuin, schrijf/teken oefeningen en veel tijd voor jezelf. Ook alle eetmomenten waren in stilte. En...ook dit went echt! Hoe ongemakkelijk je in het begin zelf moet opstaan om het brood te kunnen pakken, hoe vanzelf dit wordt doorgegeven in de loop van de week. Je bent in een groep en dat voel je, maar je bent echt een individu in de groep door de stilte. Bijzondere ervaring is dat. 

Aan het begin van de week deden we een een oefening om dichter bij je hart te komen. Voordat we begonnen waren, wist ik dat dit mijn moment ging worden. En achteraf is dat ook zo. Ik heb een emotionele brief aan mijn hart geschreven en heb hier later die dag ook een reactie vanuit mijn hart op gehad. Dit was wat ik wilde. Dit voelde zo bijzonder, contact met mijn hart ipv mijn hoofd. Dat kende ik niet! Elke dag stond in het thema van een bepaalde zintuig, wat elke dag ook echt anders maakte. De prachtige omgeving van Ca du Chittu, het heerlijke eten, het fijne huis... Al deze buitenlandse invloeden maakten dat ik me echt kon laten gaan. Ik was echt weg en kon zo heel gemakkelijk met mezelf in contact komen. Als het weer het toeliet hadden we sessies in de natuur. Heerlijk om buiten te zijn, dit maakte de sessies soms nog intenser.

Tijdens de laatste sessie op de laatste dag van de stilte mocht je je symbool weer pakken en iets zeggen als je dat wilde. Heel fijn en heel intens als je ieders ervaring hoort. Wat een liefde, wat een dankbaarheid.. Kippenvel. Toen ik mijn klavertjevier pakte vertelde ik dat ik uren in de tuin rondom het huis heb gezocht naar een echt klavertje.. Ik heb hem nog niet gevonden, maar ik weet zeker dat hij er staat. Ik voel me sterker, ik voel me trotser op mezelf. Ik heb iets losgemaakt en ben ergens aan begonnen waar ik de komende tijd mee verder zal gaan. Het contact met mijn hart wil ik koesteren. Ik voel me vol van liefde, dankbaarheid, energie, positiviteit en vooral rust! Wat stilte met je doet is onbeschrijfelijk. Na deze week heb ik met vrienden en familie gesproken over mijn ervaring.. Maar het is niet uit te leggen. 'Zit je dan de hele week in stilte?', 'Kijk je niet stiekem op je telefoon?', 'Is het niet super zweverig?'..zijn vragen die vaak gesteld werden. Ja, je bent de hele week stil. Nee, je kijkt niet stiekem op je telefoon. Nee, zweverig is het niet, het is juist heel erg back to basic.. 

Het is een ervaring die je jezelf moet gunnen. Het doet wat met je als mens. De dag na de retraite ben ik naar Pisa gegaan voor de terugvlucht en heb hier een armbandje met klavertjes vier gekocht. Deze zit vast geknoopt en doet me elke keer weer herinneren aan deze fantastische reis naar binnen. Op zoek naar mijn geluk heeft deze retraite een verpletterende indruk achter gelaten.

 

 
Debbie, 27, baan in de Reisbranche
Gedicht Retraite nov 2012

Retraite

het helend groene landschap van mijn ziel
verruimt mijn horizon, het denken en het
niet meer weten, de wachters aan de Poort
sluiten nog even het leven af van het echte zijn

de heuvels liggen in een licht verwonderen
over teer en stervend heden heen,
met zicht op warme bomenrij en gouden
kleurend blad en hart, stroomt water

van de beek aan mij voorbij, ik weet niet
wie ik ben of zijn zal ooit, en wat geweest is
is geweest, voorbij de tijd ligt zuiver Weten
weerklinkt zo zacht een lied in mij

het licht verschijnt, verdwijnt, verdampt
tot nieuwe nevelsluiers, het zingen blijft
de klank ben ik, het zwart wordt wit
wordt ongeboren Licht dat ademt diep in mij.

Marjo Zwaneveld, Limburg november 2012
Wie ben je dan

Wie

Wie ben jij dan, die denkt en zit, en wacht op iets

maar eigenlijk niet weet op wat precies

Met geduld die met vlagen komt en gaat, 

Met hoop die er dan is en je dan weer verlaat

Je groeit en krimpt, tot nis meer is en dan ineens

is er die ‘Bliss’

een vlam een vonk een verzengend vuur

een steen een rots of toch een muur

Wie ben jij dan, die denkt en voelt

wéét jij wel wát je bedoelt

probeer je het te begrijpen, de wind te verstaan

of nix anders te doen dan los te laten gaan

Ben je de wind, ben je het vuur

of toch de rots of zelfs de muur

Ben je dat álles of ben je het niets

of is dat alles net zoveel jij als iets

 
Lenny Leppers, Hannover
Re-treat je Hart - december 2014

Toen ik bij Robbert in retraite ging was van mijn stralend licht niet veel meer over dan een zwak flikkerend schijnsel. Gedurende de retraite ben ik weer in verbinding gekomen met mezelf. Mijn hart was verkrampt en daarmee mijn gevoel ook. Het “zijn” in stilte heeft mij weer reconnected met mezelf en dat voelt zo fijn. Ik heb mezelf echt gemist! Aan het einde van de retraite heb ik bij het afscheid van meerdere mensen gehoord dat ik straalde. Ik kwam met een thema en ging weg met meer inzicht met betrekking tot dat thema. In mijn geval loslaten en met het inzicht dat sommige processen zelfsturend zijn. Dat inzicht geeft me heel veel rust!

M.B. directeur welzijnsorganisatie

Pagina's