Ervaringen

Re-treat je Hart - dec. 2013

De weken voorafgaand aan de retraite schreeuwden mijn lichaam en geest om Rust; alleen zijn, op mezelf zijn, even geen aandacht schenken aan een ander, om zodoende met mezelf in contact te komen. Voor het eerst van mijn leven voelde ik aan, dat ik moest gaan thuis komen bij mezelf, om zodoende verder te kunnen met de volgende stappen in mijn leven. De retraite bleek daarom een complete verademing en een kadootje voor mezelf. 

Op het moment dat de stilte werd ingeluid, was de opluchting binnen de groep voelbaar; eindelijk tijd voor mezelf!

Ik heb de stilte ervaren als warm en verwelkomend. Ik kon eindelijk in mezelf duiken. 

De begeleiding door Robbert was als vanzelfsprekend. Hij voelde altijd aan waar we als groep behoefte aan hadden, nog voor we het zelf wisten. Van de muziek die af en toe gedraaid werd heb ik enorm genoten. Die opende bij mij een deur in mijn binnenste waarvan ik niet wist dat die er zat.

De omgeving van Kadampa is een paradijsje op aarde en Kadampa zelf is een warm nestje, waar het eten met liefde wordt bereid.

Het proces waar ik reeds voor de retraite is zat, heeft verder vorm gekregen tijdens de retraite.  Ik kreeg het inzicht dat het kooitje waarin ik me zo vaak opgesloten voel zitten, dat ik die zelf maak. Het is niet de buitenwereld die me iets aandoet; ik ben het. En ik realiseerde me dat het klepje altijd al open staat! 

Met de tools die we hebben geleerd tijdens de retraite, kan ik tot op de dag van vandaag vooruit; ik zoek de stilte in mezelf op, om mij bewust te worden van mijzelf, van mijn behoeften, mijn gevoelens. Ik ben dankbaar voor dit nieuwe bewustzijn. Ik ben dankbaar voor de gelegenheid die Robbert  ons biedt, om met onszelf in het reine te komen, om geluk van binnenuit naar buiten te laten komen.

 

 

 

Annelies Lammers, beleidsmedewerker grote gemeente
Re-teat your senses - april 2013

 

 

Mijn naam is Debbie, 27 jaar en ik liep vast met mezelf. Ik wilde sterker worden, ik wilde mijn eigenwaarde positiever inzien, ik wilde mijn eigen geluk vinden ipv me altijd om andermans geluk druk te maken, ik wilde mijn ‘legende’ ontdekken, maar vooral wilde ik heel graag contact maken met mijn hart. Ter voorbereiding werd ons gevraagd een symbool mee te nemen dat stond voor mijn verlangen in deze retraite. Tijdens de eerste sessie, toen we de stilte ingingen, mochten we iets over dit symbool toelichten. Ik had een hangertje mee genomen van een klavertje vier. Ik wilde mijn geluk plukken. Wat was nou mijn doel in dit leven? En toen raakten de woorden van Robbert mij enorm 'Er is geen speciaal doel van het leven, maar er is wel een pad'. En zo ging ik de stilte in. Ik had nog nooit gemediteerd, was compleet blanco en groen wat het doen van retraites betreft....en daar gingen we met een klein groepje de stilte in. Ik heb me laten leiden, ik heb het over mee heen laten komen. De eerste dag heel veel onrust in mijn hoofd gevoeld. De boodschappenlijstjes van wat ik allemaal ‘moest doen’ bleven maar voorbij komen. Ik voelde me heel opgelaten bij mijn tranen en het onwennige gevoel. De eerste persoonlijke meeting met Robbert was heel rustgevend. Hij zeí 'laat het orkestje in je hoofd maar lekker doorspelen, het wordt vanzelf minder'

Tijdens de week ervoer ik heel wisselende gevoelens en stemmingen. Door het dagprogramma hadden we een fijn ritme met voldoende tijd voor onszelf. De dagen bestonden uit mediteren, ademhalingsoefeningen, klank oefeningen, een dag wandelen over het ezelpad van de Cinque Terre, zang oefeningen, loop meditatie, werken in de tuin, schrijf/teken oefeningen en veel tijd voor jezelf. Ook alle eetmomenten waren in stilte. En...ook dit went echt! Hoe ongemakkelijk je in het begin zelf moet opstaan om het brood te kunnen pakken, hoe vanzelf dit wordt doorgegeven in de loop van de week. Je bent in een groep en dat voel je, maar je bent echt een individu in de groep door de stilte. Bijzondere ervaring is dat. 

Aan het begin van de week deden we een een oefening om dichter bij je hart te komen. Voordat we begonnen waren, wist ik dat dit mijn moment ging worden. En achteraf is dat ook zo. Ik heb een emotionele brief aan mijn hart geschreven en heb hier later die dag ook een reactie vanuit mijn hart op gehad. Dit was wat ik wilde. Dit voelde zo bijzonder, contact met mijn hart ipv mijn hoofd. Dat kende ik niet! Elke dag stond in het thema van een bepaalde zintuig, wat elke dag ook echt anders maakte. De prachtige omgeving van Ca du Chittu, het heerlijke eten, het fijne huis... Al deze buitenlandse invloeden maakten dat ik me echt kon laten gaan. Ik was echt weg en kon zo heel gemakkelijk met mezelf in contact komen. Als het weer het toeliet hadden we sessies in de natuur. Heerlijk om buiten te zijn, dit maakte de sessies soms nog intenser.

Tijdens de laatste sessie op de laatste dag van de stilte mocht je je symbool weer pakken en iets zeggen als je dat wilde. Heel fijn en heel intens als je ieders ervaring hoort. Wat een liefde, wat een dankbaarheid.. Kippenvel. Toen ik mijn klavertjevier pakte vertelde ik dat ik uren in de tuin rondom het huis heb gezocht naar een echt klavertje.. Ik heb hem nog niet gevonden, maar ik weet zeker dat hij er staat. Ik voel me sterker, ik voel me trotser op mezelf. Ik heb iets losgemaakt en ben ergens aan begonnen waar ik de komende tijd mee verder zal gaan. Het contact met mijn hart wil ik koesteren. Ik voel me vol van liefde, dankbaarheid, energie, positiviteit en vooral rust! Wat stilte met je doet is onbeschrijfelijk. Na deze week heb ik met vrienden en familie gesproken over mijn ervaring.. Maar het is niet uit te leggen. 'Zit je dan de hele week in stilte?', 'Kijk je niet stiekem op je telefoon?', 'Is het niet super zweverig?'..zijn vragen die vaak gesteld werden. Ja, je bent de hele week stil. Nee, je kijkt niet stiekem op je telefoon. Nee, zweverig is het niet, het is juist heel erg back to basic.. 

Het is een ervaring die je jezelf moet gunnen. Het doet wat met je als mens. De dag na de retraite ben ik naar Pisa gegaan voor de terugvlucht en heb hier een armbandje met klavertjes vier gekocht. Deze zit vast geknoopt en doet me elke keer weer herinneren aan deze fantastische reis naar binnen. Op zoek naar mijn geluk heeft deze retraite een verpletterende indruk achter gelaten.

 

 
Debbie, 27, baan in de Reisbranche
Re-treat je Hart nov 2012

Begin van september begon er iets te kriebelen, ik kreeg een verlangen om mijn mond te houden en de stilte op te zoeken. Een verlangen wat ik nooit eerder zo heb gehad. Ik kon het moeilijk verklaren, maar ik voelde van binnenuit dat ik even moest stil zitten om weer door te kunnen. Toen ben ik gaan googlen en kwam ik vrij snel bij de website van “in een hutje op de hei”. Bingo, dit is wat ik wilde, en een gesprek met Robbert bevestigde mijn gevoel, geen religie maar een antwoord op mijn verlangen naar stilte, een helpende hand. Ik moest wel even geduld hebben, de retraite zou pas in november beginnen. Maar het was het wachten waard. “In een groep van 14 mensen zwijgen, jij????” Zo reageerde mijn omgeving, en er zijn veel grappen over gemaakt. Maar wat kan ik zeggen, het was een louterende, leerzame en zalige ervaring. Mijn stilte was rustig en ontspannen, en ik heb mezelf verbaasd dat ik het zo fijn vond alleen te zijn. Maar dat was juist zo mooi aan deze retraite, we waren niet alleen, maar wel stil, in stilte samen en dat was als een grote stampende agregrator, daar ging zo veel kracht  en energie van uit. Robbert heeft ons fantastisch begeleid en iedere dag was een feest, met een opbouw, kop en staart. Het was niet vaag (was ik bang voor) maar concreet en glashelder. Ik heb eigenlijk in 5 dagen, een nieuwe versie van mezelf gedownload. En dat kan alleen in rust, als de “tefal laag” van het dagelijks leven van je afglijdt en je echt bij je gevoel kunt komen. Ik ben niet veranderd maar verbeterd. Het beste cadeau voor mezelf.

Sophie Houtzager, psycholoog/gevangenisdirecteur
Re-treat je Hart - dec 2013

Wat een prachtige retraite. Het heeft mij dichter naar mijn ware zelf gebracht. Een mooie plek, een mooie opbouw, krachtige oefeningen, een onbeschrijfelijke Robbert.
Hoezeer ook in het dagelijks leven soms moeilijk vast te houden, ik kan steeds terugkeren naar het gevoel van ontsluierd-zijn van de retraite. De zachte, heldere schoonheid, Liefde, Licht, Leven.
Aan eenieder die dit overweegt zou ik willen zeggen: Gun het jezelf.
Warme groet. Ilonka Brugemann, huisarts, Amsterdam maart 2014.

Re-treat je Hart - mei 2013

De afgelopen 3 jaar heb ik een meditatie opleiding gevolgd waardoor ik  2x 4 dagen per jaar heerlijk weg was van thuis en van mijn werk. Dat was elke keer een cadeau voor mezelf. Nu werd ik getipt  door een vriendin van mij om de re-treat je hart te gaan volgen. Niet verder nagedacht heb ik me meteen ingeschreven. Ik was erg benieuwd naar de ervaring van een paar dagen totale stilte.
Het was fantastisch niet praten, geen sociale gesprekken tijdens het eten, geen laptop, geen telefoon, niet lezen, geen contact met de buitenwereld, dus geen afleidingen/verleidingen,  gewoon even helemaal alleen met je zelf, wat een rust en achteraf wat een heerlijkheid.

De Soefi oefeningen en de verhalen waarmee Robbert het stilzitten afwisselt waren zeer inspirerend. De opbouw van de stilte-dagen was heel erg goed, er was een duidelijke kop en staart. De oefeningen hielpen mij om nog meer verbinding te maken  met mijn hart, de stilte, de liefde, de vreugde, de rust in mijzelf.  Wat mij het meest heeft geraakt en zeer emotioneerde, is dat als ik mijn hart verder en verder  open ik er alleen maar hoef te zijn!!  
Je gaat ook met een duidelijke opdracht naar huis, wat ga je de komende week doen!! Dus meteen de ervaringen van deze week omzetten in acties in het dagelijks leven. Voor mij kwam heel duidelijk naar voren dat ik zelf de keuzes kan maken en dat ik niet te veel in een afwachtende houding moet blijven steken. Er zijn na deze week een paar beslissingen in een stroomversnelling gekomen vnl.  doordat ik meer kon aangeven wat ik zelf wilde en ook omdat ik meer op mijn strepen ben gaan staan.

Robbert heeft een gave om een omgeving te creëren waarin je jezelf kan zijn en waarin je je veilig voelt. Hij zorgt er voor dat iedereen zijn eigen proces kan gaan. Het prachtige Limburgse landschap hielp ook erg goed om nog meer in de rust te komen en de verbinding met de natuur te maken.

Al met al zeker voor herhaling vatbaar.

Paul van der Lugt, therapeut
Re-treat je Hat dec. '14 en april '15

Ik heb nu twee stilte-retraties in Schin Op Geul mogen ervaren. Vier dagen stilte, meditatie, natuur, en oefeningen in de groep. Beide keren waren een mooie reis naar innerlijke rust en zelfacceptatie, die lang doorwerken na de retraite. Zo’n diepe rust had ik voor het laatst een jaar of twintig geleden meegemaakt. Ik was vergeten dat het bestond. Het is heerlijk om te ervaren en geeft ruimte voor diepgaande inzichten in jezelf en je leven. Zo ontdekte ik tijdens mijn eerste retraite waar mijn hart ligt en besloot ik mijn leven een andere draai te geven. Dat heeft me veel moois gebracht. Robbert heeft de gave je direct op je gemak te kunnen stellen. Ook de groep heeft een positief effect. Het versterkt het stil zijn in jezelf en zorgt ervoor dat je je veilig voelt. De locatie is prachtig. Het hotel heeft fijne, lichte kamers en omdat het aan de rand van het dorp ligt, loop je direct de natuur in. Een retraite is een cadeautje voor jezelf, een heel waardevol cadeautje, dat de potentie heeft om je leven te veranderen.

 

Rens de Nobel, software ontwikkelaar & ondernemer
Re-Member! mei 2017

In een retraite !door Robbert gegeven!, spreekt de stilte, zwijgt het redeloze denken, voel je zo diep van binnen het warme kloppen van je hart en ben je daarna nooit meer dezelfde! (nog wel herkenbaar gelukkig voor je allernaasten!) Je gooit graag je ballast overboord en duikt in je eigen warme mensensoep. En jij staat aan het roer van je eigen levensschip. Zoiets dus..........en veel meer!!! Vooral de stilteretraite in de zomer, op de Veluwe was mij het meest dierbaar! 
Marjo Z.

Re-treat je Hart 3-7 febr 2016

Retraite, ik had er in een keer zo'n behoefte aan.
Alleen de stilte leek me eng, de tweede dag greep me dit ook behoorlijk naar de keel. Mijn lichaam wilde zich uiten, kabaal maken.
Mooie, soms emotionele momenten beleefd en dat was ok.
Het was fijn, een cadeau aan mezelf, iets om te koesteren en zeker vaker te doen.
De stilte opzoeken is iets wat ik nog regelmatig probeer te doen. En teruggaan naar in een hutje op de hei, dat heb ik mezelf alvast beloofd.

Rachel
Re-treat je Hart mei 2012

Re-treat je hart!
Ik kwam binnen met een hoofd vol malende gedachten naar aanleiding van een verdrietige en pijnlijke gebeurtenis.  Vol schuldgevoelens ook.
De verschillende meditatieoefeningen hielpen mij mijn focus te veranderen,  van mijn hoofd naar mijn hart te gaan , ruimte, zachtheid, pijn te ervaren.  Verdriet mocht/kon stromen.
De oefeningen hielpen mij tenslotte weer verbinding te maken met de stilte, liefde, vergeving en vreugde in mijzelf. Door de meditatie in de natuur zag en ervoer ik haar en mijn ‘volmaaktheid in gebrokenheid’. Dat was een intense ervaring van heelheid!
Stilte werkt helend. Ik vond het prettig om niet (te hoeven) praten, geen ‘social talk’ aan tafel. Maar ik heb de groep toch nodig om bij een diepere stilte/liefde/volheid  in mijzelf te komen.
De schuldgevoelens en het verdriet zijn niet over, maar het is alsof ze me minder in hun greep hebben.  
En last but not least, ik vond de begeleiding van Marlies en Robbert  heel goed door wie ze zijn, wat ze aandroegen en hoe ze samenwerkten.

Annette (theoloog, clown)
Wie ben je dan

Wie

Wie ben jij dan, die denkt en zit, en wacht op iets

maar eigenlijk niet weet op wat precies

Met geduld die met vlagen komt en gaat, 

Met hoop die er dan is en je dan weer verlaat

Je groeit en krimpt, tot nis meer is en dan ineens

is er die ‘Bliss’

een vlam een vonk een verzengend vuur

een steen een rots of toch een muur

Wie ben jij dan, die denkt en voelt

wéét jij wel wát je bedoelt

probeer je het te begrijpen, de wind te verstaan

of nix anders te doen dan los te laten gaan

Ben je de wind, ben je het vuur

of toch de rots of zelfs de muur

Ben je dat álles of ben je het niets

of is dat alles net zoveel jij als iets

 
Lenny Leppers, Hannover

Pagina's