Ervaringen

Wie ben je dan

Wie

Wie ben jij dan, die denkt en zit, en wacht op iets

maar eigenlijk niet weet op wat precies

Met geduld die met vlagen komt en gaat, 

Met hoop die er dan is en je dan weer verlaat

Je groeit en krimpt, tot nis meer is en dan ineens

is er die ‘Bliss’

een vlam een vonk een verzengend vuur

een steen een rots of toch een muur

Wie ben jij dan, die denkt en voelt

wéét jij wel wát je bedoelt

probeer je het te begrijpen, de wind te verstaan

of nix anders te doen dan los te laten gaan

Ben je de wind, ben je het vuur

of toch de rots of zelfs de muur

Ben je dat álles of ben je het niets

of is dat alles net zoveel jij als iets

 
Lenny Leppers, Hannover
Re-treat je Hart nov 2012

Na een periode van intensief werken heb ik mijzelf een "re-treat je hart" cadeau gedaan. Even geen kaderbrieven, begrotingen, planning & control cyclus, projecten, medewerkers, stakeholders, maar in stilte een herijking van de gevoelsverbinding tussen de buitenwereld en de binnenwereld van mij als persoon. Het beleven van de "stilte" is een weldaad voor het zijn. Geen moeten, geen sociale conversaties met anderen, enkel een goed gesprek zonder woorden met jezelf en af en toe individueel in woorden met Robbert. Ruimte creëren.

In het begin van de retraite ervaarde ik nog geen ruimte. Mijn hoofd zat vol met "belangrijke" zaken die als misflarden aan mij voorbij trokken. Door het te laten gebeuren en het te accepteren dat het is zoals het is, dat niet te willen veranderen, ontstond na twee dagen deze ruimte wel. Ruimte van gevoelens en gedachten. Eenheid zonder vervormingen. Het zonder woorden delen in de groep is een bijzondere ervaring op gevoelsniveau. Uitstekend begeleid door Robbert. Alles voelde als maatwerk.

Na vier dagen kan ik terugkijken op een geweldige, energieke ervaring die me weer in verbinding heeft gebracht met mijn kompas, mijn omgeving en de kracht wie ik werkelijk ben. Een ervaring die ik iedereen gun om zelf te doorleven.

Fred Sterk, Hoofd Financieel Beleid & Control
Re-treat je Hart 3-7 fer. 2016

Tijdens de retraite kwam ter sprake dat wanneer je in contact staat met jezelf en je omgeving er in zowel dingen, natuur, mensen en dieren weerspiegelingen van jezelf kunnen zitten. 
Na de retraite ben ik in stilte van Schin op geul naar Maastricht gewandeld. Tijdens deze wandeling kwam ik een paard in een weiland tegen. Voor paarden heb ik normaal geen aandacht. Dit paard trok me aan terwijl ik er niet bij nadacht, het gebeurde gewoon. Ik keek naar het paard, ik maakte contact door er echt naar te kijken en liefde te voelen voor het paard. Mijn ogen werden telkens naar een kruintje tussen zijn ogen getrokken. Ik voelde ‘het derde oog’ in me en vervolgens kwamen de woorden ‘helderheid’ en ‘inzichten’ bij me op. Ik ging met mijn hand langzaam naar zijn neus zodat hij kon ruiken. Na een tijdje wilde ik hem aaien, maar hij draaide zijn hoofd weg. Mijn hand ging weer omlaag en ik bleef naar hem kijken, zijn hoofd kwam direct weer terug. Ik ging weer met mijn hand naar zijn neus en het zelfde patroon herhaalde zich nog meerdere malen. Na een tijdje bedankte ik het paard en liep verder, op de hoek van het weiland stoptje ik en draaide me om. Het paard keek me nog steeds na en kwam naar me toe toen ik stil bleef staan. Weer kwam hij met zijn kop naar me toe, ik hield mijn hand weer bij zijn neus en met aaien kon ik hem nu één keer strelen waarna hij zijn hoofd weer wegdraaide. Dit herhaalde zich weer een aantal maal waarna ik verder liep. Ik verwonderde me over dit contact en even later besefte ik me dat dit een hele duidelijke spiegel was naar mijn behoefte aan intimiteit en een angst of blokade waarbij het tegenovergestelde gebeurt van wat ik echt wil. 

 

Lieke
Re-treat je Hart - 30 mrt - 3 apr 2016

Een ervaring tijdens de retraite die voor mij van grote betekenis is geweest, is dat ik heb ervaren (meerdere malen zelfs) wie ik ten diepste ben. Dat is niet in woorden te vatten, maar is meer een gevoelservaring. Het fijne is dat ik ook nu, na de retraite, me dat gevoel kan herinneren, er nog steeds mee in contact kan komen, en het daarmee kan gebruiken als kompas in mijn dagelijks leven.
Het voelt als een drijvende kracht van waaruit ik mezelf kan vormgeven, kan manifesteren. Ik had geen bepaalde verwachting over wat de retraite me op had moeten leveren, maar deze ervaring had ik niet kunnen bedenken. Het geeft ruimte, lichtheid en zin aan mijn leven. Ik ben er heel dankbaar voor.   

M.C. - Klinisch psycholoog
Re-treat je Hart - dec 2013

Als ik in mijn omgeving vertelde dat ik een stilteretraite ging doen, kreeg ik steevast de vraag: waarom? En steeds gaf ik hetzelfde, vage antwoord. Het was niet meer dan een gevoel, een verlangen, het idee dat ik dit moest doen. Wat ik ermee wilde bereiken? Ook geen idee. Maar wat ben ik blij dat ik aan mijn gevoel gehoor heb gegeven.
Mijn persoonlijke thema openbaarde zich vanzelf gedurende de retraite. Ik kwam mezelf tegen, en hard ook. In plaats van weg te rennen, heb ik alles onder ogen gezien en vooral doorvoeld. En wat bleek? Daarna kwamen de inzichten die ik nodig had om stappen te kunnen zetten vanzelf!  Ik heb op een intense manier ervaren wie ik echt ben van binnen. Dat gevoel laat zich niet in woorden omschrijven. Maar het voelde heel goed.
Terug in het dagelijks leven merk ik dat er iets wezenlijks binnenin mij veranderd is. Ik stel me anders op naar de buitenwereld, ik oordeel minder over mezelf, ik heb oude angsten en pijn losgelaten. Ik heb mezelf leren (er)kennen. Dat een paar dagen stilte me zoveel zouden opleveren, had ik nooit verwacht. Een mooier cadeau had ik mezelf niet kunnen geven.

R. Alkemade
Re-teat your senses - april 2013

 

 

Mijn naam is Debbie, 27 jaar en ik liep vast met mezelf. Ik wilde sterker worden, ik wilde mijn eigenwaarde positiever inzien, ik wilde mijn eigen geluk vinden ipv me altijd om andermans geluk druk te maken, ik wilde mijn ‘legende’ ontdekken, maar vooral wilde ik heel graag contact maken met mijn hart. Ter voorbereiding werd ons gevraagd een symbool mee te nemen dat stond voor mijn verlangen in deze retraite. Tijdens de eerste sessie, toen we de stilte ingingen, mochten we iets over dit symbool toelichten. Ik had een hangertje mee genomen van een klavertje vier. Ik wilde mijn geluk plukken. Wat was nou mijn doel in dit leven? En toen raakten de woorden van Robbert mij enorm 'Er is geen speciaal doel van het leven, maar er is wel een pad'. En zo ging ik de stilte in. Ik had nog nooit gemediteerd, was compleet blanco en groen wat het doen van retraites betreft....en daar gingen we met een klein groepje de stilte in. Ik heb me laten leiden, ik heb het over mee heen laten komen. De eerste dag heel veel onrust in mijn hoofd gevoeld. De boodschappenlijstjes van wat ik allemaal ‘moest doen’ bleven maar voorbij komen. Ik voelde me heel opgelaten bij mijn tranen en het onwennige gevoel. De eerste persoonlijke meeting met Robbert was heel rustgevend. Hij zeí 'laat het orkestje in je hoofd maar lekker doorspelen, het wordt vanzelf minder'

Tijdens de week ervoer ik heel wisselende gevoelens en stemmingen. Door het dagprogramma hadden we een fijn ritme met voldoende tijd voor onszelf. De dagen bestonden uit mediteren, ademhalingsoefeningen, klank oefeningen, een dag wandelen over het ezelpad van de Cinque Terre, zang oefeningen, loop meditatie, werken in de tuin, schrijf/teken oefeningen en veel tijd voor jezelf. Ook alle eetmomenten waren in stilte. En...ook dit went echt! Hoe ongemakkelijk je in het begin zelf moet opstaan om het brood te kunnen pakken, hoe vanzelf dit wordt doorgegeven in de loop van de week. Je bent in een groep en dat voel je, maar je bent echt een individu in de groep door de stilte. Bijzondere ervaring is dat. 

Aan het begin van de week deden we een een oefening om dichter bij je hart te komen. Voordat we begonnen waren, wist ik dat dit mijn moment ging worden. En achteraf is dat ook zo. Ik heb een emotionele brief aan mijn hart geschreven en heb hier later die dag ook een reactie vanuit mijn hart op gehad. Dit was wat ik wilde. Dit voelde zo bijzonder, contact met mijn hart ipv mijn hoofd. Dat kende ik niet! Elke dag stond in het thema van een bepaalde zintuig, wat elke dag ook echt anders maakte. De prachtige omgeving van Ca du Chittu, het heerlijke eten, het fijne huis... Al deze buitenlandse invloeden maakten dat ik me echt kon laten gaan. Ik was echt weg en kon zo heel gemakkelijk met mezelf in contact komen. Als het weer het toeliet hadden we sessies in de natuur. Heerlijk om buiten te zijn, dit maakte de sessies soms nog intenser.

Tijdens de laatste sessie op de laatste dag van de stilte mocht je je symbool weer pakken en iets zeggen als je dat wilde. Heel fijn en heel intens als je ieders ervaring hoort. Wat een liefde, wat een dankbaarheid.. Kippenvel. Toen ik mijn klavertjevier pakte vertelde ik dat ik uren in de tuin rondom het huis heb gezocht naar een echt klavertje.. Ik heb hem nog niet gevonden, maar ik weet zeker dat hij er staat. Ik voel me sterker, ik voel me trotser op mezelf. Ik heb iets losgemaakt en ben ergens aan begonnen waar ik de komende tijd mee verder zal gaan. Het contact met mijn hart wil ik koesteren. Ik voel me vol van liefde, dankbaarheid, energie, positiviteit en vooral rust! Wat stilte met je doet is onbeschrijfelijk. Na deze week heb ik met vrienden en familie gesproken over mijn ervaring.. Maar het is niet uit te leggen. 'Zit je dan de hele week in stilte?', 'Kijk je niet stiekem op je telefoon?', 'Is het niet super zweverig?'..zijn vragen die vaak gesteld werden. Ja, je bent de hele week stil. Nee, je kijkt niet stiekem op je telefoon. Nee, zweverig is het niet, het is juist heel erg back to basic.. 

Het is een ervaring die je jezelf moet gunnen. Het doet wat met je als mens. De dag na de retraite ben ik naar Pisa gegaan voor de terugvlucht en heb hier een armbandje met klavertjes vier gekocht. Deze zit vast geknoopt en doet me elke keer weer herinneren aan deze fantastische reis naar binnen. Op zoek naar mijn geluk heeft deze retraite een verpletterende indruk achter gelaten.

 

 
Debbie, 27, baan in de Reisbranche
Re-treat je Hart 3-7 febr. 2016

Een stilte retraite. Wat is dat eigenlijk? Dat vroeg ik mij af nadat iets in mij had gezegd dat ik me moest inschrijven. Zelfs tot het moment van arriveren in Schin op Geul wist ik eigenlijk niet goed wat mij te wachten stond. Het mooie van alles was dat bijna niemand van de deelnemers wist wat hen te wachten stond. Maar iedereen was daar voor een reden, en ik denk dat iedereen daar een zelfde soort stemmetje had gehoord, net als ik: dit is goed, moet je doen. En zo zat iedereen bij het eerste diner zo goed als stil aan tafel, terwijl we op dat moment nog gewoon mochten praten!

De stilte retraite is een niet te beschrijven ervaring voor mij geweest. Het is een achtbaan van gedachten, geluiden, lichtflitsen, dromen, liefde en verdriet. Alles komt voorbij. In het begin duren de meditaties eindeloos en zat ik mij op te vreten met de gedachte: wanneer slaat Robbert nou op de klankschaal om de meditatie af te ronden! Wat duurt een uur lang! En die druppende kraan, kan iemand daar wat aan doen? Maar door de oefeningen die Robbert mee geeft, de mooie gedachtes en beelden die hij vertelt, maken dat je er langzaam in zakt. En al de tweede dag werd ik verrast door de klankschaal: nu al de meditatie voorbij? En wat fijn die lekkende kraan, dan weet ik dat ik hier ben. Nu, op dit moment.

Tijdens de retraite zag ik de gedachten voorbij komen, waaronder: wat ga ik de mensen vertellen hoe de retraite eigenlijk was? Ga ik vertellen over de lichten die ik heb gezien. Hoe ik mijzelf tijdens een meditatie kon opladen? De liefde die ik van groep voelde zonder enige aanraking? De schaamte tijdens de dans, maar daarna vooral het vrije gevoel van lekker bewegen? Alles bezien was het voor mij simpelweg bijzonder. En voel ik het voorrecht dit te hebben mogen meemaken. En mijzelf heb mogen verrijken met de ervaringen, beelden, muziek, kennis en liefde die Robbert heeft weten te brengen. Kortom, een stilte retraite is zo stil nog niet."

O.S. / Projectmanager
Re-treat je Hart nov 2012

Mijn eerste driedaagse individuele retraite onder begeleiding van Robbert was een zeer aangename en leerzame ervaring. Wat mij sterk heeft getroffen is dat het retraite programma perfect aansloot op mijn verstandelijke en emotionele behoeften.  Het verfijnde en gestructureerde ‘Re-treat je hart ‘- proces heeft oude, verloren inzichten doen herleven. Ik heb hierdoor mijn ‘kompas’ weer gevonden met vertrouwen en met nieuwe energie.

Peter V. , Country Manager at a1-Envirosciences, Rotterdam
Re-treat je Hart nov 2017

Ik heb de dagen als wisselend ervaren, maar erg mooi. Wist niet wat ik ervan moest verwachten, en sta er nog steeds van te kijken dat ik zowel mijn mobiel, pc als het praten niet heb gemist...geen seconde, geen telefoon.

Ik liep een keer heerlijk te wandelen, toen ik ineens een ingeving kreeg. Ik zag, en voelde, hoe ik mijn brein en mijn hart kon zien.Met het een voel ik aan en handel ik, met het ander maak ik boodschappenlijstjes, onthou ik dingen enz...klinkt heel kort, maar was voor mij een heel proces in de tuin.

Ineens ging het regenen...mijn brein mompelde van: verdikkeme, snel naar binnen, mijn haar enz enz. Mijn hart zei: En...is dat nou zo erg...en zo liep ik richting deur. Ineens realiseerde ik me dat ik geen sleutel bij me had. Ok, zei ik tegen mezelf...leuk hoor, maar nu zegt mijn brein toch echt dat dit niet handig is.
Toen zwaaide de poort open en zag ik hoofd van Robbert dat me toefluisterde “ik heb geen sleutel bij me"... Even later zagen we assistent Arjan. Ik vond dit zo'n geweldig moment !!! De dagen waren gevuld met dit soort ogenblikken...mooi.

A uit V

Re-treat je Hart - febr 2013

Als ‘spirituele zoeker’ dacht ik vaak ‘iets’ te moeten hebben of doen om ‘er’ te komen. Maar steeds kwam na verloop van tijd een diep verlangen terug… Ik wist ‘in de stilte vind ik mezelf’ en wilde graag vanuit mijn gevoel gaan leven. ‘Re-treat je hart’ bleek een liefdevol kado voor mijzelf. 
De stilte was niet zo ‘eng’ als ik dacht. In de groep voelde ik mij veilig en niet alleen in mijn zoektocht naar mijzelf. Door niet te praten verviel op een gegeven moment de bevestiging van ‘ik’ en ‘jij’. Ook het benoemen van wat ik zag of hoorde (‘kijk eens wat mooi’, ‘wat lekker’, ‘wat gek’) was niet meer nodig in een wereld zonder woorden zodat ik helderder in het hier en nu kon zijn. Ik ‘hoorde’ mijn gedachten nog wel in mijn hoofd, maar ze raakten steeds meer op de achtergrond. Mijn ‘ik’ smolt langzaam weg, zo leek het. Na verloop van tijd is er geen ‘ik wandel’ of ‘ik eet’ meer. Er is gewoon wandelen en eten. ‘Mijn’ benen doen precies wat ze moeten doen zonder dat ‘ik’ me ermee bemoei! En het wonderlijk besef tijdens het eten met volle aandacht hoe ‘mijn’ handen liefdevol het eten naar mijn mond lepelden. ‘Ik’ weet het niet en doet helemaal niets! Aan het einde van de stilteretraite schreef ik in mijn dagboek: ‘ik voel me innig dankbaar, nederig en oersterk, met een zingend hart.’ 

 

Coby Terstappen

Pagina's