Ervaringen

Re-treat je Hart - dec 2013

Al lang had ik een stilte retraite op mijn wensen lijstje staan. Maar er was "iets" wat me altijd tegen hield. Ik denk dat het het onbekende was. Niemand in mijn omgeving had ooit een stilte retraite gevolgd. Daarbij komt dat het "in stilte zijn" zo volledig in contrast is met mijn dagelijkse bezigheden. Het onbevredigde verlangen bleef en heeft uiteindelijk gemaakt dat ik in december de stilte retraite "re-treat je hart" gevolgd heb. Ik kan het een ieder aan raden!

De eerste dagen waren zwaar enerzijds. Want je doorbreekt van de een op andere dag je dagelijkse levensritme. Van een bureaubaan met de daarbij behorende actie en hectiek, naar de rust van meditatie, wandelen en natuur.  
Van alles moeten, naar niets hoeven. Alleen maar jij en je gedachten, de stilte en de natuur.Je merkt hoe sociaal geprogrammeerd je bent en ervaart hoe onwennig het is om niet te spreken. 
Maar de afgesproken conventie om niet met elkaar in contact te treden levert uiteindelijk een groot gevoel van vrijheid en innerlijke rust op.

Ongemerkt gebeurt er van alles, zowel fysiek al geestelijk. 
Zo had ik de eerste dagen enorm veel hoofdpijn en arriveerde ik met lage rugpijn. De eerste dagen vond ik pittig. Je bent gewoon niet gewend om een groot deel van de dag te mediteren.
Anderzijds vond ik het mediteren, de stilte, de wandelingen in de prachtige omgeving en het helemaal niets hoeven een enorm geschenk (aan mezelf) Hetgeen alles weer in balans bracht. 
Op de derde dag van de retraite bereikte ik een soort van hoogtepunt, of moet ik zeggen; omslagpunt. Die dag zat ik mezelf enorm in de weg. Weinig concentratie, moeite met stilzitten en ik had het onaangenaam koud. Er zaten enorm veel gedachten en hersenspinsels in mijn hoofd. 

De laatste dagen heb ik een omslag kunnen maken van denken naar voelen. Wat diende zich aan tijdens deze retraite?? Geen rocket science, geen zaken die ik nooit eerder had bedacht. Maar ik ben me meer "bewust" geworden. 
Ik heb gevoeld wat mijn echte innerlijke verlangen is. Ik ben gewaar geworden wat zich wilde aandienen.
Aan het eind van de week ging ik letterlijk en figuurlijk "lichter" naar huis. Alsof ik een heleboel onnodige ballast had achtergelaten…….

Nu, een aantal weken na de retraite kan ik oprecht zeggen dat er een proces op gang is gekomen.
Ik voer kleine veranderingen door. Welke uiteindelijk een veel grotere impact hebben dan ik verondersteld had.

M. (Farmaceutische organisatie)
Re-treat je Hart - febr 2013

Zo af en toe laat ik de wereld de wereld en dan neem ik tijd voor een retraite. Deze keer deed ik dat "in een hutje op de hei" bij Robbert van Bruggen. Hij vroeg een voorwerp mee te nemen als symbool voor de retraite. Ik wist niet wat dat moest zijn en nam zo maar iets mee waar mijn oog toevallig op viel. Dit vertellend aan de groep zet ik mijn voorwerp op de daarop bestemde plek, ga weer zitten en opeens weet ik hoe symbolisch dit voorwerp is. Het helpt mij om tijdens de retraite rustig te kunnen waarnemen wat plaats vindt. De Soefi oefeningen waarmee Robbert het stil zitten afwisselt waren nieuw voor me en "verademend" om te doen. Stil zitten is geen vakantie, stil zijn is ongemakkelijk, maar uiteindelijk geven beiden de ruimte die nodig is om jezelf onder ogen te zien en om te zien dat het leven gaat zoals het het gaat. Wat een verademing.

J. Gemeente Amsterdam
Re-Member! 2017

Een ontroerende Stilte, een indrukwekkende kou, een hartverwarmende ontvangst, slaapplaats en Leiding, ook van Boven. Heilige grond onder mijn voeten en eeuwenoude bomen waar ik soms even tegen aan mocht leunen (en praten). Een sjamanen-drum wiens geluid de aarde en mij beroerde en ontroerde. Een 'troon' uit het bos zelf, waar ik in/op mocht zitten, onder een heuse vis-paraplu....ook wat verwarrend..geen vijver noch vis te zien in de hele omtrek!

Een groep die mij 'droeg' in mijn soms aanwezige onvermogen. Het was ook : Pasen vieren in een kerst-stal, met voederbak en paard. De ingredienten enz. waren wat verwarrend soms. Er waren houtkachels en veel, heel veel bekers hete thee. En STILTE. (en KOU) En soefi-zikhrs/gezang die het Licht op aarde en in ons bracht. Zo indrukwekkend allemaal dat er voorgoed iets in mij is veranderd. Een stilte....die ik nog kan voelen. Mag het volgend jaar iets warmer zijn? 

Marjo
Re-treat je Hart - febr 2013

Als ‘spirituele zoeker’ dacht ik vaak ‘iets’ te moeten hebben of doen om ‘er’ te komen. Maar steeds kwam na verloop van tijd een diep verlangen terug… Ik wist ‘in de stilte vind ik mezelf’ en wilde graag vanuit mijn gevoel gaan leven. ‘Re-treat je hart’ bleek een liefdevol kado voor mijzelf. 
De stilte was niet zo ‘eng’ als ik dacht. In de groep voelde ik mij veilig en niet alleen in mijn zoektocht naar mijzelf. Door niet te praten verviel op een gegeven moment de bevestiging van ‘ik’ en ‘jij’. Ook het benoemen van wat ik zag of hoorde (‘kijk eens wat mooi’, ‘wat lekker’, ‘wat gek’) was niet meer nodig in een wereld zonder woorden zodat ik helderder in het hier en nu kon zijn. Ik ‘hoorde’ mijn gedachten nog wel in mijn hoofd, maar ze raakten steeds meer op de achtergrond. Mijn ‘ik’ smolt langzaam weg, zo leek het. Na verloop van tijd is er geen ‘ik wandel’ of ‘ik eet’ meer. Er is gewoon wandelen en eten. ‘Mijn’ benen doen precies wat ze moeten doen zonder dat ‘ik’ me ermee bemoei! En het wonderlijk besef tijdens het eten met volle aandacht hoe ‘mijn’ handen liefdevol het eten naar mijn mond lepelden. ‘Ik’ weet het niet en doet helemaal niets! Aan het einde van de stilteretraite schreef ik in mijn dagboek: ‘ik voel me innig dankbaar, nederig en oersterk, met een zingend hart.’ 

 

Coby Terstappen
Re-treat je Hart - december 2014

Toen ik bij Robbert in retraite ging was van mijn stralend licht niet veel meer over dan een zwak flikkerend schijnsel. Gedurende de retraite ben ik weer in verbinding gekomen met mezelf. Mijn hart was verkrampt en daarmee mijn gevoel ook. Het “zijn” in stilte heeft mij weer reconnected met mezelf en dat voelt zo fijn. Ik heb mezelf echt gemist! Aan het einde van de retraite heb ik bij het afscheid van meerdere mensen gehoord dat ik straalde. Ik kwam met een thema en ging weg met meer inzicht met betrekking tot dat thema. In mijn geval loslaten en met het inzicht dat sommige processen zelfsturend zijn. Dat inzicht geeft me heel veel rust!

M.B. directeur welzijnsorganisatie

Re-treat je Hart - mei 2013

De afgelopen 3 jaar heb ik een meditatie opleiding gevolgd waardoor ik  2x 4 dagen per jaar heerlijk weg was van thuis en van mijn werk. Dat was elke keer een cadeau voor mezelf. Nu werd ik getipt  door een vriendin van mij om de re-treat je hart te gaan volgen. Niet verder nagedacht heb ik me meteen ingeschreven. Ik was erg benieuwd naar de ervaring van een paar dagen totale stilte.
Het was fantastisch niet praten, geen sociale gesprekken tijdens het eten, geen laptop, geen telefoon, niet lezen, geen contact met de buitenwereld, dus geen afleidingen/verleidingen,  gewoon even helemaal alleen met je zelf, wat een rust en achteraf wat een heerlijkheid.

De Soefi oefeningen en de verhalen waarmee Robbert het stilzitten afwisselt waren zeer inspirerend. De opbouw van de stilte-dagen was heel erg goed, er was een duidelijke kop en staart. De oefeningen hielpen mij om nog meer verbinding te maken  met mijn hart, de stilte, de liefde, de vreugde, de rust in mijzelf.  Wat mij het meest heeft geraakt en zeer emotioneerde, is dat als ik mijn hart verder en verder  open ik er alleen maar hoef te zijn!!  
Je gaat ook met een duidelijke opdracht naar huis, wat ga je de komende week doen!! Dus meteen de ervaringen van deze week omzetten in acties in het dagelijks leven. Voor mij kwam heel duidelijk naar voren dat ik zelf de keuzes kan maken en dat ik niet te veel in een afwachtende houding moet blijven steken. Er zijn na deze week een paar beslissingen in een stroomversnelling gekomen vnl.  doordat ik meer kon aangeven wat ik zelf wilde en ook omdat ik meer op mijn strepen ben gaan staan.

Robbert heeft een gave om een omgeving te creëren waarin je jezelf kan zijn en waarin je je veilig voelt. Hij zorgt er voor dat iedereen zijn eigen proces kan gaan. Het prachtige Limburgse landschap hielp ook erg goed om nog meer in de rust te komen en de verbinding met de natuur te maken.

Al met al zeker voor herhaling vatbaar.

Paul van der Lugt, therapeut
Re-treat je Hart - oktober 2014

Ik wil iets schrijven over hoe ik de retraite heb ervaren. Ik heb hier een tijdje over na gedacht en het enige dat telkens in mij op komt is het woord ‘confronterend’. Confronterend omdat ik ontdekt heb hoe moeilijk ik kan ontspannen; hoe moeilijk ik het vind om me over te geven aan wat er is of wil gebeuren. Confronterend vanwege de “verhaaltjes-maker" die voortdurend aanwezig is in mijn hoofd.

Maar al deze confrontaties hebben er tegelijkertijd ook voor gezorgd dat mijn verlangen naar iets ‘anders’ dat in me leeft, steeds groter wordt. Dat voor mij geen enkele weg belangrijk is, behalve de weg naar binnen. Want binnen in de stilte, daar vind men de schatten van het alchemistisch goud. Dat is de schat die ik verloren ben en die die leegte in mij veroorzaakt, die ik steeds maar op wil vullen. De retraite heeft mij dus gebracht dat ik nog standvastiger ben in het bewandelen van de spirituele pad dat ik ben ingeslagen.

Nico, neem wel of niet het boerenbedrijf van mijn ouders over.

Re-treat je Hart nov. 2012

'Zou een stilte-retraite iets voor jou zijn?' Deze vraag riep in eerste instantie verbazing in me op. Ik was helemaal niet thuis in meditatie en zo. Nou ja, ik deed weleens een poging en vond het al knap als ik 10 minuten kon blijven zitten. Maar vooral het woordje ‘stilte’ kwam als een alarmerende scheepshoorn binnen. Een lichte paniek borrelde bij die gedachte op. Wat te doen in stilte? Wat houd je over als je niets te doen hebt en ook nauwelijks afleiding kan vinden? Deze vraag raakte een kern, 'afleiding zoeken', dat is namelijk wat ik veel deed...maar afleiding waarvan? Je begrijpt het al mijn verbazing dompelde zich in nieuwsgierigheid. En tijdens de retraite is die nieuwsgierigheid variërend van blijdschap, angst, liefde en verdriet langzaam maar zeker getransformeerd. Mijn emoties en gevoelens veranderden continu van kleur in het proces en toch voelde ik me tegelijkertijd veilig en geborgen. Robbert is voor mij een uniek en uitzonderlijk persoon. Hij weet als geen ander een omgeving te creëren waarin je jezelf mag zijn, waarin je je geborgen en veilig voelt en in de tussentijd laat hij een ieder in zijn eigen proces door zowel donkere als zonovergoten plekjes in zijn of haar ziel reizen. En ik maar denken tijdens de retraite, hoe krijgt hij het toch voor elkaar om telkens precies te weten waar ik zit in mijn proces en wat ik nodig heb...tot tijdens de afronding bleek dat de anderen hetzelfde gevoel hadden gehad. Toen brak echt mijn klomp, m'n verstand kreeg het toen helemaal niet meer uitgelegd en moest ik van binnen lachen om mijn eigen verwoede pogingen nog steeds stiekem ergens te denken(!) dat ik het kan verklaren...wetende dat je ware wijsheid zich heel ergens anders in schuilt. Robbert heeft met deze retraite een grootst cadeau van het leven geschonken...sinds de retraite sta ik werkelijk anders in het leven, voel ik me meer verbonden met anderen en mezelf en kan ik mezelf beter accepteren en geniet ik meer, terwijl het leven om me heen weinig veranderd is...de verandering is intern. Dank je wel Robbert en de anderen die aanwezig waren bij de retraite! En voor degene die dit leest en twijfelt om een retraite te doen...gewoon blijven twijfelen en in de tussentijd inschrijven...ik had dit nooit willen missen en raad het echt aan!

Karin A. (werkzaam in de geestelijke gezondheidszorg rond ontwikkeling & onderzoek)
Re-Member! follow-up 2017

Landgoed Hoog Deelen is voor mij een alchemistische plek. De natuur is prachtig en nog zo ongerept dat het een fantastische plek is om weer terug te gaan naar jezelf. De puurheid en eenvoud van de plek helpen je om even afstand te doen van de dagelijkse hectiek.

Robbert begeleidt je liefdevol steeds een laag dieper zodat je ruimte hebt om echt bezig te zijn met je vraag. In dit warme bad heb ik mij persoonlijk weer kunnen verbinden met mijn diepste essentie en kan ik vanuit daar weer invulling geven aan mijn leven.

Ik ben dankbaar dat ik hier mocht zijn. 

Caroline
Re-teat your senses - april 2013

 

 

Mijn naam is Debbie, 27 jaar en ik liep vast met mezelf. Ik wilde sterker worden, ik wilde mijn eigenwaarde positiever inzien, ik wilde mijn eigen geluk vinden ipv me altijd om andermans geluk druk te maken, ik wilde mijn ‘legende’ ontdekken, maar vooral wilde ik heel graag contact maken met mijn hart. Ter voorbereiding werd ons gevraagd een symbool mee te nemen dat stond voor mijn verlangen in deze retraite. Tijdens de eerste sessie, toen we de stilte ingingen, mochten we iets over dit symbool toelichten. Ik had een hangertje mee genomen van een klavertje vier. Ik wilde mijn geluk plukken. Wat was nou mijn doel in dit leven? En toen raakten de woorden van Robbert mij enorm 'Er is geen speciaal doel van het leven, maar er is wel een pad'. En zo ging ik de stilte in. Ik had nog nooit gemediteerd, was compleet blanco en groen wat het doen van retraites betreft....en daar gingen we met een klein groepje de stilte in. Ik heb me laten leiden, ik heb het over mee heen laten komen. De eerste dag heel veel onrust in mijn hoofd gevoeld. De boodschappenlijstjes van wat ik allemaal ‘moest doen’ bleven maar voorbij komen. Ik voelde me heel opgelaten bij mijn tranen en het onwennige gevoel. De eerste persoonlijke meeting met Robbert was heel rustgevend. Hij zeí 'laat het orkestje in je hoofd maar lekker doorspelen, het wordt vanzelf minder'

Tijdens de week ervoer ik heel wisselende gevoelens en stemmingen. Door het dagprogramma hadden we een fijn ritme met voldoende tijd voor onszelf. De dagen bestonden uit mediteren, ademhalingsoefeningen, klank oefeningen, een dag wandelen over het ezelpad van de Cinque Terre, zang oefeningen, loop meditatie, werken in de tuin, schrijf/teken oefeningen en veel tijd voor jezelf. Ook alle eetmomenten waren in stilte. En...ook dit went echt! Hoe ongemakkelijk je in het begin zelf moet opstaan om het brood te kunnen pakken, hoe vanzelf dit wordt doorgegeven in de loop van de week. Je bent in een groep en dat voel je, maar je bent echt een individu in de groep door de stilte. Bijzondere ervaring is dat. 

Aan het begin van de week deden we een een oefening om dichter bij je hart te komen. Voordat we begonnen waren, wist ik dat dit mijn moment ging worden. En achteraf is dat ook zo. Ik heb een emotionele brief aan mijn hart geschreven en heb hier later die dag ook een reactie vanuit mijn hart op gehad. Dit was wat ik wilde. Dit voelde zo bijzonder, contact met mijn hart ipv mijn hoofd. Dat kende ik niet! Elke dag stond in het thema van een bepaalde zintuig, wat elke dag ook echt anders maakte. De prachtige omgeving van Ca du Chittu, het heerlijke eten, het fijne huis... Al deze buitenlandse invloeden maakten dat ik me echt kon laten gaan. Ik was echt weg en kon zo heel gemakkelijk met mezelf in contact komen. Als het weer het toeliet hadden we sessies in de natuur. Heerlijk om buiten te zijn, dit maakte de sessies soms nog intenser.

Tijdens de laatste sessie op de laatste dag van de stilte mocht je je symbool weer pakken en iets zeggen als je dat wilde. Heel fijn en heel intens als je ieders ervaring hoort. Wat een liefde, wat een dankbaarheid.. Kippenvel. Toen ik mijn klavertjevier pakte vertelde ik dat ik uren in de tuin rondom het huis heb gezocht naar een echt klavertje.. Ik heb hem nog niet gevonden, maar ik weet zeker dat hij er staat. Ik voel me sterker, ik voel me trotser op mezelf. Ik heb iets losgemaakt en ben ergens aan begonnen waar ik de komende tijd mee verder zal gaan. Het contact met mijn hart wil ik koesteren. Ik voel me vol van liefde, dankbaarheid, energie, positiviteit en vooral rust! Wat stilte met je doet is onbeschrijfelijk. Na deze week heb ik met vrienden en familie gesproken over mijn ervaring.. Maar het is niet uit te leggen. 'Zit je dan de hele week in stilte?', 'Kijk je niet stiekem op je telefoon?', 'Is het niet super zweverig?'..zijn vragen die vaak gesteld werden. Ja, je bent de hele week stil. Nee, je kijkt niet stiekem op je telefoon. Nee, zweverig is het niet, het is juist heel erg back to basic.. 

Het is een ervaring die je jezelf moet gunnen. Het doet wat met je als mens. De dag na de retraite ben ik naar Pisa gegaan voor de terugvlucht en heb hier een armbandje met klavertjes vier gekocht. Deze zit vast geknoopt en doet me elke keer weer herinneren aan deze fantastische reis naar binnen. Op zoek naar mijn geluk heeft deze retraite een verpletterende indruk achter gelaten.

 

 
Debbie, 27, baan in de Reisbranche

Pagina's